fbpx

Η Ελλάδα τής ανοχής

20-5-94

Ονειρεύομαι μια χώρα όπου το σύνολο θα είναι άθροισμα μειονοτήτων και η ιστορία της ιστορία τού κόσμου. Ονειρεύομαι μια χώρα όπου οι θρησκείες δεν θα είναι αιρέσεις, αλλά ποικιλία φωνών προς μεγίστην τού Θεού δόξαν. Όπου ο Συμεών θα συνομιλεί με τον Θωμά τον Ακινάτη και το Κοράνι με το Ταλμούδ.

Ονειρεύομαι μια χώρα όπου κάθε στροφή τού δρόμου θα κρύβει μυστήρια πολιτισμών. Εβραϊκά μαγαζιά, τούρκικα παζάρια, ναούς, συναγωγές, τζαμιά, μελαχρινά μάτια και ξανθά μαλλιά.

Ονειρεύομαι μια χώρα όχι τόσο δυνατή για να κινδυνεύει από τις φιλοδοξίες της, ούτε τόσο αδύνατη που να μην αντέχει την πολυμορφία της. Αυτή η χώρα υπήρχε. Ήταν η Ελλάδα. Η Ελλάδα τού πνεύματος, τής ανοχής, τής ιστορίας.

Σήμερα όμως ζούμε την Ελλάδα τής περιχαράκωσης. Που προσπαθεί υστερικά να διαφυλάξει αυτό που δεν είναι. Που επιχειρεί να μετατραπεί κι αυτή σ’ ένα πρότυπο που έξωθεν τής επεβλήθη. Να γίνει μια κλειστή αρένα που συνθλίβει τις διαφορές. Να διεκδικήσει θέση στη σκακιέρα τής διεθνούς μισαλλοδοξίας. Που επιτρέπει στη σκοτεινή πλευρά τής θρησκείας να εκμηδενίσει την άλλη, εκείνη τής κατανόησης και αποδοχής.

Φόβοι, ρατσισμοί, συμπλέγματα, μισαλλοδοξίες, θρησκευτικά και εθνικιστικά τόξα, πουριτανισμοί και υστερίες βρήκαν τη θέση τους στη Χώρα τού Φωτός και τού Μέτρου.

Παλιοί και έντιμοι αριστεροί μέσα από τα συνρίμμια τού πληγωμένου τους διεθνισμού, γίνονται ιεροκήρυκες εθνικισμού με συνθήματα φιλοπατρίας, συναντώντας έτσι τους επί χρόνια διώκτες τους.

Άνθρωποι αγνοί, που χρόνια φυλάχτηκαν από την πολιτική γίνανε άθελά τους όργανα στον χάρτη των πολιτικών σχεδιασμών και φιλοδοξιών.

Ευσεβείς ιεράρχες και πιστοί λησμόνησαν τη διδασκαλία τής αγάπης και μπλέξαν τη θρησκεία στους ανταγωνισμούς τής εξουσίας.

Αν όμως παραμερίσουμε τα σκοτάδια τής ενημέρωσης και περιοριστούμε στις αξίες τής ανοχής και τής ισότητας, αξίες τής Ελλάδας που φέρουμε μέσα μας. Αν αποφασίσουμε να κόψουμε τα ύπουλα πλοκάμια των δοξασιών περί φυλετικής και θρησκευτικής καθαρότητας και να πνίξουμε τις ύποπτες κραυγές των πρωταθλητών τού εθνικισμού. Τότε η Ελλάδα τού Μεγαλείου, η χώρα που κατακτήθηκε από τη Ρώμη όχι για να δεχθεί τον Ιανό, αλλά για να προσφέρει το Δωδεκάθεο, αυτή που ξεπερνάει τα σύνορα, αφού ξέρει να αφομοιώνει τις διαφορές, μπορεί και πάλι να γεννηθεί. Κι αυτή η χώρα που αγαπάμε να ξαναγίνει αυτή που επιτρέπει και δεν απαγορεύει, αυτή που σώζει τους αδύναμους και ανοίγει τις πόρτες στους ξένους, όπως στο παρελθόν, η Ελλάδα του Φωτός.

Είμαστε ορθόδοξοι, καθολικοί, διαμαρτυρόμενοι, μουσουλμάνοι, εβραίοι, ειδωλολάτρες, άθεοι, αγνωστικιστές, άνδρες, γυναίκες, ομοφυλόφιλοι, μαύροι, κίτρινοι, λευκοί, ξανθοί, μελαχρινοί, Αλβανοί, Πολωνοί, Βούλγαροι, Τούρκοι, Ιταλοί, Γερμανοί, Σκοπιανοί. Είμαστε Έλληνες.