fbpx

Ξεκινάει κανείς πάντοτε –και νομίζω και ότι όλοι οι συνάδελφοί μου κάνουν το ίδιο -από ασαφή όνειρα. Ύστερα, βάζουμε αυτά τα όνειρα μέσα στο πλαίσιο της πραγματικότητας.  Και προτού ολοκληρωθεί η ταινία η πραγματικότητα παίρνει το πάνω χέρι. Πιστεύω ότι αυτό είναι αναγκαίο. Κατά βάθος τα πρόσωπα της ταινίας δεν είναι πολύ σωστά όταν τα ονειρεύομαι. Είναι μάλιστα μάλλον ψεύτικα. Μόνον οι ηθοποιοί, που έχουν έτσι κι αλλιώς σάρκα και οστά, με επαναφέρουν με επιτυχία πάνω στη γη και μου επιτρέπουν πού και πού να μισανοίγω την άκρη της κουρτίνας που διαχωρίζει το όνειρο από την πραγματικότητα.

Όπως όλοι οι ονειροπόλοι –δηλαδή όπως όλοι οι άνθρωποι- πιστεύω ότι σε τελευταία ανάλυση η πραγματικότητα αξίζει περισσότερο από το όνειρο. Εκείνη προσφέρει περισσότερη φαντασία. Δεν υπάρχει όνειρο που να μπορεί να φέρει μπροστά μας τις χιλιάδες διαφορετικές πλευρές που μας προσφέρει ένα τυχαίο γεγονός. Η περίπλοκη δράση, οι σύνθετοι χαρακτήρες, τα δράματα που παίζονται στα γειτονικά σπίτια, είναι πολύ πιο αξιοσημείωτα από ό,τι συμβαίνει σε οποιοδήποτε μυθιστόρημα, ταινία ή ζωγραφικό πίνακα. Αλλά δεν μπορούν να αποκτήσουν τη δύναμη να μας προκαλέσουν συγκίνηση παρά μόνο αφού χωνευτούν και αναδημιουργηθούν από έναν καλλιτέχνη. Έτσι, πλησιάζουμε το μεγάλο πρόβλημα της αντικειμενικότητας και της υποκειμενικότητας. Είναι φανερό ότι πρέπει να είμαστε υποκειμενικοί, αλλά προσπαθώ, έχοντας ως αφετηρία μια άποψη καθαρά υποκειμενική, να γίνω αντικειμενικός και να εμπλουτίσω το προϊόν μου φέρνοντάς το σε επαφή με τη ζωή. Προσπαθώ να γίνω ένα είδος μικροφώνου ή μεγαφώνου. Αλλά ενός μεγαφώνου επιλεκτικού, ή ακόμα και παραμορφωτικού. Και να αποδώσω αυτό που απορρόφησα με λίγο περισσότερη τάξη από έτσι που μου το έδωσε η ζωή. Μπορεί η ζωή να έχει μεγαλύτερη ποικιλία από τα όνειρα αλλά έχει και μεγαλύτερη αταξία. Τα όνειρα εκτυλίσσονται μέσα σε ένα είδος παράξενης τάξης. Μοιάζουν φτιαγμένα από γεωμέτρες. Ενώ η ζωή όχι. Είναι απρόβλεπτη. Έχει τα πάνω της και τα κάτω της, τα άσπρα και τα μαύρα και τις αποχρώσεις. Είναι ένα μπέρδεμα η ζωή. Εμείς που ισχυριζόμαστε ότι είμαστε καλλιτέχνες, που προσπαθούμε με ταπεινότητα να είμαστε, πρέπει να τακτοποιήσουμε αυτό το μπέρδεμα, όπως ο Le Nôtre κούρευε τους κήπους και τα δάση της περιοχής γύρω από το Παρίσι, και να δώσουμε στην άγρια πραγματικότητα την τάξη των πιο κρυφών ονείρων μας.

Ο άνθρωπος της δράσης είναι πάντα ένας ονειροπόλος. Αν δεν ήταν ονειροπόλος δεν θα ήταν άνθρωπος της δράσης. Η ζωή είναι τόσο απειλητική, τόσο πολύπλοκη, ώστε αν ο άνθρωπος της δράσης δεν την απλοποιούσε λίγο (όπως κάνουν τα παιδιά) θα χανόταν. Ο Ναπολέων ήταν ένα αποτελεσματικός ονειροπόλος. Κατηγορία επικίνδυνη.

 


 

Οι μεγάλοι δημιουργοί είναι πολύ πιο δυνατοί από τους πολιτισμούς, αφού οι πρώτοι φτιάχνουν τους δεύτερους.

 


 

Όταν πηγαίναμε οικογενειακώς από το Παρίσι στο εξοχικό μας στη Νότιο Γαλλία, παίρναμε ένα γρήγορο τρένο μέχρι την Troyes, για να πάρουμε ένα επόμενο τρένο μέχρι το Poliseot. Στη διάρκεια αυτού του διαλείμματος ο  πατέρας μου έκανε περίπατο μέσα στην Troyes. Του άρεσε να απολαμβάνει τα αγάλματα στις εκκλησίες και λάτρευε τα παλιά σπίτια. Όταν αργότερα κάναμε τη διαδρομή με το αυτοκίνητο, αυτό το διάλειμμα στην Troyes καταργήθηκε. Όταν τον ρωτούσαμε αν ήταν ικανοποιημένος από την ευελιξία που του προσέφερε αυτό το νέο μέσο μετακίνησης, απαντούσε: «Δεν έχω τίποτα εναντίον του αυτοκινήτου, αλλά προτιμώ την εκκλησία του Saint Urbain».

 


 

Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν έχουν αξία παρά μόνον όταν φτάσει κανείς στο σημείο όπου πέφτουν τα διαχωριστικά παραπετάσματα μεταξύ των ανθρώπων.

 


 

Το να θες να κάνεις τα πράγματα να «μοιάζουν αληθινά» είναι ένα τεράστιο λάθος. Η τέχνη πρέπει να είναι τεχνητή και να αναδημιουργείται συνεχώς. Αυτή η ευκολία για την αναδημιουργία είναι ο λόγος ύπαρξης του κινηματογράφου και όταν το ξεχνάει οδηγείται στον αφανισμό. Η βάση του θανάσιμου αμαρτήματος του κινηματογράφου είναι να ξεχνάει ότι πρέπει να παραμείνει μια μυθοπλασία.

 


 

Σε αυτή τη ζωή πρέπει να μπορεί κανείς να διαλέξει την ομάδα στην οποία ανήκει. Συνήθως είναι η τύχη που σε τοποθετεί σε αυτήν. Έτσι κι αλλιώς το σημαντικό είναι οι φωνές μας να μην είναι απομονωμένες…………………………………………………………………………………………………………………………..

Πιστεύω ότι για να γίνει καλά η δουλειά πρέπει να σκάβεις μαζί με άλλους την ίδια τρύπα προς την ίδια κατεύθυνση.

 


 

Για να είσαι σε θέση να διαλέγεις τις συνθήκες εργασίας σου, πρέπει να παραιτηθείς από την επιθυμία να γίνεις πλούσιος.

 


 

Δεν πρέπει να λες: «Θέλω να μιλήσω για μένα». Αν θες να μιλήσεις για σένα, δεν θα μπορέσεις να πεις απολύτως τίποτα. Μπορείς να μιλήσεις για σένα μόνο όταν μιλάς για τους άλλους.

 


 

Όπως κάθε άνθρωπος που έχει δεχτεί μια χριστιανική παιδεία, έτσι κι εγώ διακατέχομαι από μια διάθεση προσηλυτισμού και κάνω ταινίες με την ελπίδα να μπορέσω να μοιραστώ κάποτε τα συναισθήματά μου με το κοινό.

 


 

Μόνο η μεγαλοφυία μπορεί να αγνοεί την ηλικία του πλανήτη. Πρόκειται άλλωστε για μα αθέλητη άγνοια.

 


 

Είναι αδύνατον να είσαι μεγάλος χωρίς να είσαι ταυτόχρονα αφελής.

 


 

Όσο αυξάνει η γνώση μας για τον κόσμο, τόσο περισσότερο κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Όταν ο άνθρωπος πίστευε ότι αυτή Γη ήταν το κέντρο του σύμπαντος και ότι ο ίδιος ήταν το κέντρο αυτής της Γης, η περιέργειά του για ό,τι τον περιέβαλε ήταν μεγάλη.

 


 

Οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν τόσο λίγο στην υπόθεση, ώστε προτού ξεκινήσει η κωμωδία ή η τραγωδία ο χορός περιέγραφε τα τεκταινόμενα στους θεατές οι οποίοι άλλωστε τα γνώριζαν ήδη.