Υπάρχει κάτι καλό όταν αποτυγχάνεις – σε σπρώχνει να συνεχίσεις. Εννοώ ότι προσπαθείς να το κάνεις σωστά.

Επαναλαμβάνεσαι έτσι κι αλλιώς. Υπάρχουν μερικές βασικές ιδέες που έχει ένας καλλιτέχνης και δουλεύει μ’ αυτές όλη τη ζωή του. Πιστεύω ότι πρέπει κανείς να κάνει μια συνειδητή προσπάθεια να ξεφύγει λίγο απ’ αυτές, αν και πάντοτε θα ξαναγυρίζει σ’ αυτές.

Ο καλλιτέχνης πρέπει να έχει περιέργεια. Να βγαίνει έξω και να κάνει τα δικά του πράγματα.

Μου ζήτησαν πολλές φορές να κάνω ένα portfolio με τις φωτογραφίες μου και δεν θέλησα ποτέ, γιατί είμαι κάπως αντίθετος προς την επιτήδευση. Δεν με πειράζει αν μια γκαλερί πουλήσει μερικές φωτογραφίες μου, και βγάλω λίγα χρήματα. Αλλά να το κάνω επάγγελμα, να τυπώνω πενήντα portfolios κα να τα πουλάω για δύο χιλιάδες δολλάρια, και να είναι μέσα σε κουτί με χαρτάκια ανάμεσά τους, δεν θέλω να το κάνω. Είναι νέκρα. Ούτε θέλω να κάνω εκθέσεις γιατί κι αυτό είναι νέκρα.

Τα μουσεία είναι ένα είδος καθοδηγητή απόψεων. Είναι πολύ ισχυρά και δυσπιστώ απέναντι σε κάθε τι ισχυρό.

Όσο μεγαλύτερη ισχύ αποκτάς τόσο πιο αδύναμος καλλιτέχνης γίνεσαι. Συχνά πιστεύω ότι τα καλύτερα έργα είναι όσα έκανες όταν δεν είχες ισχύ. Όταν ήσουνα άγνωστος.

Ως δάσκαλος προσπαθώ να κάνω τους ανθρώπους να βρουν το κουράγιο να το κάνουν, να μην φοβηθούν ότι θα αποτύχουν, φτάνει να δοκιμάσουν, αυτό είναι όλο. Σίγουρα δεν θάθελα να είναι σαν κι εμένα.

Αν υπάρχει κάτι που αντιπαθώ στη φωτογραφία είναι το συναίσθημα.