Ο φωτογράφος πίστευε ότι το πρακτορείο Magnum είχε χάσει την ψυχή του εγκαταλείποντας την ποίηση χάριν του χρήματος. "Το δράμα του φωτογράφου είναι ότι μόλις φτάσει ένα κάποιο επίπεδο ικανότητας και φήμης, θέλει να προχωρήσει κι άλλο και τότε χάνει τελείως τον δρόμο του".

Από το γαλλικό περιοδικό Le nouveau photocinéma, 1974


Το πιο σημαντικό είναι να έχεις μια μηχανή που σου ταιριάζει. Γιατί πρέπει να είσαι καλά με το κορμί σου, με αυτό που κρατάς στα χέρια σου. Το εργαλείο είναι το κλειδί για κάποιον που ασκεί ένα επάγγελμα. Πρέπει να είναι κάτι απλό και απαραίτητο, τίποτα παραπάνω..................................................................................................................................

Επιστρέφοντας στο σπίτι, εμφανίζεις, τυπώνεις και αρχίζεις να μελετάς όλα τα ψάρια που έπιασες. Βάλε με σελοτέιπ τις φωτογραφίες στον τοίχο, τυπωμένες σε μέγεθος καρτοπστάλ και κοίταζέ τες. Σκέψου πιθανά κροπαρίσματα και έτσι θα μάθεις τη σύνθεση και τη γεωμετρία. Μεγέθυνέ τες με το νέο κροπάρισμα και άφησέ τες πάνω στον τοίχο. Ζήσε μαζί τους. Κοίταζέ τες φευγαλέα.

Μόλις βεβαιωθείς ότι μια φωτογραφία δεν είναι καλή, στον σκουπιδοντενεκέ! Αυτή που δείχνει καλύτερη, βάλε την λίγο πιο ψηλά στον τοίχο και στο τέλος κράτα μόνον τις καλές, καμία άλλη. Κρατώντας τις μέτριες καταδικάζεις τον εαυτό σου στη μετριότητα. Να κρατάς μόνον τις πολύ "δυνατές", πέτα τις άλλες γιατί παραμένει στο ασυνείδητό μας ό,τι δεν πετάμε.

Να κοιτάζεις τη δουλειά των άλλων φωτογράφων, να ψάχνεις την ποιότητα σε ό,τι συναντάς, στα βιβλία, στα περιοδικά κλπ. Βγάλε από αυτά το καλύτερο και αν μπορείς να κόβεις τις σελίδες, ξεχώρισε τις καλές και κόλα τες στον τοίχο πλάι στις δικές σου. Άσε τες για βδομάδες, για μήνες, για να τραφείς - μαθαίνουμε κοιτάζοντας. Αλλά σιγά-σιγά θα σου αποκαλύψουν το μυστικό τους και θα δεις αυτό που αξίζει, αλλά και το βάθος κάθε πράγματος................................................................................................................................

Είσαι η ζωή και η ζωή είναι αυτή που διαλέγεις. Αυτό που δεν σου ταιριάζει μην το υπολογίζεις, μην το υπηρετείς. Είσαι το μοναδικό κριτήριο, αλλά να τρέφεσαι και με τη δουλειά των άλλων.....................................................................................................................

Όταν θα έχεις μερικές πραγματικά καλές φωτογραφίες, μεγέθυνέ τες και κάνε μια μικρή έκθεση ή ένα μικρό βιβλίο....Έτσι θα φτιάξεις το πρώτο σου επίπεδο. Δείχνοντάς τες θα διακρίνεις ευκολότερα τις καλές από τις κακές φέρνοντάς τες αντιμέτωπες με τους άλλους. Εκεί θα το νιώσεις.

Το να κάνεις μια έκθεση είναι σαν να δίνεις κάτι, σαν να προσφέρεις ένα γεύμα, είναι καλό για τους άλλους να τους δείχνεις μια δουλειά καμωμένη με γούστο, δεν κολακεύεις τον εαυτό σου, είναι καλό, είναι υγιές για όλον τον κόσμο. Και εσένα σου κάνει καλό γιατί αναμετριέσαι............................................................................................................................

Ο συμβατικός κόσμος είναι ένα παραβάν, πρέπει να βγεις από αυτό-όταν φωτογραφίζεις.

Από γράμμα στον ανιψιό του, το 1982


Μια καλή φωτογραφία, ή οποιαδήποτε ανθρώπινη έκφραση, προέρχεται από μια κατάσταση χάριτος. Η χάρις έρχεται όταν απελευθερωνόμαστε από τις συμβάσεις, από τις υποχρεώσεις, από τον ανταγωνισμό. Πρέπει να είσαι ελεύθερος όπως ένα παιδί που πρωτοανακαλύπτει την πραγματικότητα. Κινείσαι κοιτάζοντας την πραγματικότητα σαν να είναι η πρώτη σου φορά. Μπορείς να πας ακόμα πιο πέρα, όπως έκαναν ο Cezanne, ο Manet, ο Braque, ο Matisse..ή οποιοσδήποτε μας έφερε ποίηση και ομορφιά. Και αυτό δεν συμβιβάζεται με ταπεινές προθέσεις...τότε τα χάνεις όλα.

Αυτός είναι ο λόγος που όσοι θέλουν να είναι δημιουργικοί πρέπει να απομονώνονται. Είναι όλοι κατά κάποιο τρόπο ερημίτες.....Υπάρχουν στιγμές όπου η κοινωνία στο σύνολό της ανοίγεται στο νέο, όπως συνέβη στην Αναγέννηση στην Ιταλία, ή άλλες στιγμές αρμονίας όπου δουλεύει με χάρη και έμπνευση, όπως στην Αρχαία Ελλάδα.... Όταν εγκαθίστανται το ψέμα και οι συμβάσεις, η ποίηση αποχωρεί. ................................................

Δεν είναι απλό να διατηρήσεις τη ζωή ζωντανή, να μην την εγκαταλείψεις στις συμβάσεις...στην προσαρμογή.

Από επιστολή του στην Agnès Sirre