Ζούμε σε μια περίοδο καλλιτεχνικού ακτιβισμού, αλλά αυτό δεν είναι καλλιτεχνική ζωή. Δεν έχει σχέση με τη δημιουργία και την ουσιαστική επικοινωνία, είναι απλώς εκτόνωση, δεν δημιουργούνται πυρήνες γοητείας και έλξης που να έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ουσιαστικού πολιτισμού. Είναι απλώς δράσεις, αλλά αυτό οδηγεί σε πολιτισμό; Οι άνθρωποι συμμετέχουν σε όλα αυτά, αλλά επηρεάζονται;…………..Σήμερα συμβαίνει ένας τεράστιος ακτιβισμός, όπως είναι ακτιβιστικά όλα. Όλοι δρούμε. Η τέχνη καταναλώνεται παρά δρα ουσιαστικά εσωτερικά.

Η ποίηση δεν διδάσκεται, η ποίηση είναι το ζητούμενο. Ωστόσο σε αυτές τις συναντήσεις όπως προτιμώ να αποκαλώ τα σεμινάρια (ποίησης), το ότι οι νέοι μπορούν να βρουν έναν άνθρωπο με τον οποίο να συνομιλήσουν είναι μια βοήθεια και μια ενθάρρυνση και ορισμένες φορές μια τεχνική επιμόρφωση, μαθαίνουν ή παρατηρούν πράγματα που δεν είχαν παρατηρήσει. Η ποίηση δεν διδάσκεται, αλλά στο επίπεδο της συνομιλίας και της επιμόρφωσης διδάσκεται η ποιητική τέχνη.

Οι ποιητές ζητούν συνομιλητές αλλά πού να τους βρουν μέσα σε μια σε μια τόσο επιθετική κοινωνική κατάσταση, μέσα σε ένα απειλητικό περιβάλλον; Ως άνθρωποι που κάνουμε αυτή τη δουλειά πρέπει αυτό να το αντέξουμε, ότι το κοινό δεν είναι διαθέσιμο σε αυτή τη φάση. Αλλά δεν γράφεις μόνο για να διαβάζεσαι, γράφεις γιατί θέλεις να διασώσεις κάτι που θεωρείς σημαντικό για σένα. Αυτό δεν το εμποδίζει κανείς να υπάρχει, ακόμα και αν βγαίνουν δύσκολα τα βιβλία, ακόμα και αν δεν υπάρχουν αναγνώστες.

 (από συνέντευξη στο Βήμα, 18-6-17)