«Τρώω με τη μητέρα μου, ένα από εκείνα τα σιωπηλά γεύματά μας στην παλιά τραπεζαρία….ένα από εκείνα τα γεύματα μας μέσα στη σιωπή, όπου αναμασούσαμε αρχαίες λύπες και μια μεγάλη τρυφερότητα: και αυτή γεμάτη λύπη, γιατί ήταν τόσο μεγάλη».

Για το «Ευαγγέλιο»

«Μπορεί εγώ να μην είμαι πιστός. Αλλά η αντίληψη μου για τον κόσμο δεν θα ήταν η ίδια αν δεν περιλάμβανε και την εμπειρία ζωής εκείνων που πιστεύουν».

«Η θεώρηση που έχω για τον κόσμο είναι κατά βάθος επικο-θρησευτική».

«Με απλά και φτωχά λόγια: εγώ δεν πιστεύω ότι ο Χριστός είναι υιός του Θεού, διότι δεν είμαι πιστός – τουλάχιστον ενσυνειδήτως. Αλλά πιστεύω ότι ο Χριστός είναι θείος: πιστεύω δηλαδή ότι σε αυτόν ο ανθρωπισμός είναι τόσο υψηλός, στιβαρός, ώστε υπερβαίνει τα συνήθη όρια του ανθρωπισμού. Γι’ αυτό χρησιμοποιώ τη λέξη Ποίηση, ένα εργαλείο παράλογο για να εκφράσω το παράλογο συναίσθημά μου για τον Χριστό».

«Η ταινία μου είναι η ζωή του Χριστού συν δυο χιλιάδων χρόνων ιστορίες πάνω στη ζωή του Χριστού».

«Την πρώτη φορά που είδα την ταινία μου μόλις την είχα ολοκληρώσει, σκέφτηκα ότι είχε ενότητα ύφους και το γεγονός με εξέπληξε. Ύστερα πείστηκα ότι αυτό εξαρτιόταν από το ότι είχα αφηγηθεί την ιστορία εγώ ο ίδιος και ότι κατά συνέπεια πιθανόν και να πιστεύω. Αυτή η ενότητα ύφους δεν ήταν παρά η δική μου μη συνειδητή θρησκευτικότητα που βγήκε έξω για να δώσει ενότητα στην ταινία».

Nuvole (Modugno)

Che io possa essere dannato
Se non ti amo.
E se così non fosse
non capirei più niente.
Tutto il mio folle amore
lo soffia il cielo
lo soffia il cielo… così.

Ah, ma l’erba soavemente delicata
di un profumo che dà gli spasimi!
Ah, ah! Tu non fossi mai nata!
Tutto il mio folle amore
lo soffia il cielo
lo soffia il cielo… così.

Il derubato che sorride
ruba qualcosa al ladro
ma il derubato che piange
ruba qualcosa a se stesso.
Perciò io vi dico
finché sorriderò
tu non sarai perduta.

Ma queste son parole
e non ho mai sentito
che un cuore, un cuore affranto
si cura con l’udito.
E tutto il mio folle amore
lo soffia il cielo
lo soffia il cielo… così.