fbpx

Αποσπάσματα από το βιβλίο
«Το μικρό χρονικό τής Άννας Μαγδαληνής Μπαχ»

Μια μέρα μπήκα στην κάμαρή του όταν έγραφε το σόλο τής μεσοφώνου «Ω Γολγοθά!» από τα Κατά Ματθαίον Πάθη. Πόσο ταράχτηκα όταν είδα το πρόσωπό του, που το ‘ξερα τόσο ήρεμο και γεμάτο υγεία, να είναι πλημμυρισμένο στα δάκρυα! Ευτυχώς εκείνος δεν με είδε. Γλίστρησα αθόρυβα έξω, κάθισα στο σκαλί μπροστά στην πόρτα του και αναλύθηκα σε λυγμούς. Φαντάζεται άραγε κανείς όταν ακούει αυτή τη μουσική, πόσο έχει στοιχίσει στο δημιουργό της; Ήθελα να τρέξω κοντά του και να τον αγκαλιάσω, αλλά δεν τόλμησα. Κάτι στο βλέμμα του με είχε τρομοκρατήσει. Δεν έμαθε ποτέ ότι τον είχα αντικρίσει μέσα στον πόνο τής δημιουργίας και χαίρομαι γι αυτό μέχρι σήμερα, γιατί σε μια τέτοια στιγμή μόνο ο Θεός έχει δικαίωμα να είναι μάρτυρας.


Το χειροκρότημα των ανίδεων δεν τού έκανε καμιά εντύπωση και το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η επιδοκιμασία των μουσικών. «Παίζω για τον καλύτερο μουσικό τού κόσμου», μου έλεγε. «Μπορεί να μην είναι παρών τη στιγμή εκείνη, αλλά εγώ παίζω πάντα σα να είναι.».


Ο άντρας μου ήταν άνθρωπος που δύσκολα τον καταλάβαινε κανείς. Αν δεν τον είχα αγαπήσει από την πρώτη στιγμή που τον αντίκρισα, είναι βέβαιο ότι δεν θα τον είχα καταλάβει ποτέ.


«Το ενάριθμο βάσιμο είναι το τελειότερο θεμέλιο τής μουσικής. Με το αριστερό χέρι παίζουμε τις γραμμένες νότες ενώ με το δεξί προσθέτουμε τις συμφωνίες και τις διαφωνίες, παράγοντας έτσι μια ευχάριστη αρμονία για τη δόξα τού Θεού και για τη νόμιμη τέρψη τής ψυχής. Όπως κάθε μουσική έτσι και το ενάριθμο βάσιμο δεν έχει άλλη επιδίωξη κι άλλο σκοπό από τη δόξα τού Θεού και την Ψυχαγωγία τού Πνεύματος. Αλλιώς δεν θα ήταν πραγματική μουσική αλλά μια φλυαρία και ένα διαβολικά ηχητικό συνονθύλευμα».


Ο Σεμπάστιαν δεν ακολούθησε ποτέ κάποιο συρμό στη μουσική. Είχε μελετήσει όλες τις μορφές, αναζητώντας με ακούραστη επιμονή να καταλάβει τη δομή και την πραγματική ουσία τής τέχνης του, αλλά οι συνθέσεις του ήταν πάντα εμπνευσμένες από το πνεύμα του και δεν έδινε καμιά σημασία για τις προτιμήσεις που επικρατούσαν την κάθε εποχή. Και το γεγονός αυτό εξηγεί γιατί ένα μεγάλο μέρος τού έργου του είναι τώρα παραμελημένο ή ακατανόητο. «Πιστεύω ότι κι αν ακόμη όλοι οι άνθρωποι ήταν κουφοί θα συνέχιζες να γράφεις την ίδια μουσική» τού είπα κάποτε. «Είναι πολύ πιθανόν», αποκρίθηκε γελώντας, «άλλωστε μου φαίνεται ότι πολλοί είναι πράγματι κουφοί, ωστόσο δεν είναι κακό να ελπίζουμε ότι μια μέρα θα ακούσουν λίγο καλύτερα. Άλλωστε εγώ γράφω για τη δική μου ευχαρίστηση και δεν πρέπει να προσβάλλομαι αν δεν τους αρέσει αυτό που κάνω».


«Τα Πάθη κατά Ματθαίον, τα Πάθη κατά Ιωάννην και η Μεγάλη Λειτουργία σε σι ελάσσονα, είναι σίγουρα τα μεγαλύτερα έργα τέχνης που έχει συλλάβει ανθρώπινο πνεύμα. Όταν άκουσα την εκτέλεσή τους αισθάνθηκα να πνίγομαι, σα να με έχει καταπιεί ο ωκεανός.