fbpx

046. Μαθήματα φωτογραφίας

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016 09:34

Το σαρακοστό έκτο από τη σειρά videos "Μικροί Μονόλογοι από τον Πλάτωνα Ριβέλλη για τη Φωτογραφία και την Τέχνη".

Μαθήματα φωτογραφίας

Συχνά ακούγεται η άποψη ότι όταν κανείς ασχολείται με την τέχνη δεν χρειάζεται να παίρνει μαθήματα. Αρκεί η άποψή του, το ταλέντο του, η ικανότητά του, η επιμονή του. Σε μεγάλο βαθμό πράγματι ο καλλιτέχνης είναι μόνος του, ή μόνος του σε μια αλυσίδα τέχνης που υπήρξε πριν από αυτόν. Εντούτοις, τα μαθήματα βοηθούν με δύο τρόπους. Ο ένας είναι ότι διευκολύνουν και επιταχύνουν την πορεία. Δεν χρειάζεται να ξεκινάς πάντα από το μηδέν αφού μερικοί έχουν βρει πράγματα πριν από σένα, ας κερδίσεις χρόνο. Άρα η αίσθηση ότι ανήκεις σε μία σειρά καλλιτεχνών, όπως έλεγε ο Picasso «μέσα μου υπάρχει ο ανθρωπάκος των Κυκλάδων» που έκανε τα αγαλματίδια, η πεποίθηση ότι αναπτύσσεται ο ένας καλλιτέχνης μέσα από το έργο του άλλου, αυτά όλα διευκολύνονται μέσα από μία διδασκαλία που σε φέρνει πιο γρήγορα σε επαφή με όλα όσα υπήρξαν. Πέραν τούτου όμως, και πέραν της τεχνικής που αναμφισβήτητα μπορεί αν διδαχθεί πιο εύκολα, υπάρχει και ένας χαρακτήρας της έμπνευσης και νομίζω ότι όλη η ιστορία της τέχνης μάς έχει δείξει ότι οι καλλιτέχνες μάθανε πλάι σε κάποιον άλλον, σε έναν maestro, ο οποίος τους δίδαξε όχι μόνον την τεχνική, αλλά τους εμφύσησε και την έμπνευση. Επομένως βασικό στοιχείο σε μια καλλιτεχνική διδασκαλία και παιδεία είναι, όχι μόνο το Α και το Ω της ιστορίας της τέχνης, αλλά κυρίως η σχέση δασκάλου και μαθητή. Κάτι το οποίο παρατηρείται στις μέρες μας και δεν με βρίσκει πολύ σύμφωνο είναι αυτή η μανία των μαθημάτων. Δηλαδή, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι πλέον διασκεδάζουν με τη λήψη μαθημάτων και μάλιστα μόλις φτάσουν σε ένα σημείο δυσκολίας που πρέπει πια να βάλουν τον εαυτό τους και όχι απλώς να δέχονται γνώσεις και πληροφορίες, μεταπηδούν σε άλλη τέχνη. Μετά τη φωτογραφία, έρχεται το θέατρο, έρχεται η μουσική κλπ. Η σχέση με τον δάσκαλο είναι κάτι πολύ σοβαρό. Δεν αλλάζουμε δάσκαλο κάθε σαββατοκύριακο για να κάνουμε κάτι καινούργιο. Δεν μαζεύουμε πληροφορίες. Δεν ακούμε όλους τους δασκάλους του κόσμου, που στο κάτω-κάτω υπάρχουν τόσες θεωρίες και τόσες κατευθύνσεις που μπορεί κανείς να τρελαθεί. Ακολουθούμε μια πορεία δική μας και αν έχουμε την τύχη να γνωρίσουμε έναν, δύο, τρεις το πολύ, δασκάλους καλούς στη ζωή μας, είμαστε πάρα πολύ τυχεροί. Άρα ναι στα μαθήματα αλλά μέσα από μια επιλογή δασκάλων. Αυτή η επιλογή δασκάλων αναιρεί και μια άλλη μόδα της εποχής μας που είναι τα πτυχία των μεγάλων πανεπιστημίων. Είναι η πρώτη γενιά, η μετά από τη δική μου γενιά των νεότερων φωτογράφων, που όλοι αναζητούν πτυχία, μεταπτυχιακά μάλιστα και δύο μεταπτυχιακά, που θεωρούν ότι η τέχνη μαθαίνεται στα θρανία ενός πανεπιστημίου. Αν με ρωτούν, και με ρωτούν συχνά, σε ποιο πανεπιστήμιο να πάνε, απαντώ «βρείτε τον δάσκαλο». Αν ο δάσκαλος είναι στην κορφή ενός βουνού ή σε ένα πανεπιστήμιο, ο δάσκαλος μετράει. Επομένως δεν είναι δυνατόν να καταλάβω πώς είναι δυνατόν η τέχνη να διδάσκεται μέσα από ακαδημαϊκά πτυχία και από ακαδημαϊκή καριέρα. Ο δάσκαλος μετράει και τότε το μάθημα είναι κάτι θετικό και γόνιμο.