Συχνά ερωτάται ο φωτογράφος τι φωτογραφίζει, τι είναι αυτό που φωτογραφίζει. Η απάντηση δεν μπορεί ποτέ να δοθεί. Διότι η απάντηση δεν είναι φωτογραφίζω πρόσωπα ή φωτογραφίζω δέντρα. Διότι τα πρόσωπα της Diane Arbus, τα πρόσωπα του Sander, τα πρόσωπα της Cameron, ή τα πρόσωπα του Eugene Smith δεν είναι το ίδιο. Επομένως, αυτό που φωτογραφίζει ο φωτογράφος είναι μια ιδέα. Μια ιδέα που έχει για τον κόσμο, για τη φωτογραφία, για την τέχνη, για τον εαυτό του. Μια γενική ιδέα. Αυτή η γενική ιδέα όμως, όπως έλεγε ο σκηνοθέτης Jean Renoir, πρέπει να βρει ένα όχημα, να ντυθεί με κάτι, ώστε αυτό το όχημα να τη φέρει σε επαφή με τον κόσμο. Αυτό το όχημα αναζητά στη ζωή του κάθε καλλιτέχνης, κάθε φωτογράφος, και με διαφορετικούς τρόπους το βρίσκει ο καθένας. Αυτό όμως δεν μπορεί, ούτε πρέπει να αναλυθεί στον θεατή. Πρέπει να είναι τέτοιο το όχημα, και ανάλογο με την κάθε τέχνη, ώστε να βγει όσο γίνεται πιο καθαρή αυτή η γενική ιδέα που έχει ο καλλιτέχνης, που, αν μιλάμε για σινεμά, μπορεί να είναι ο μεγάλος Fellini ή ο μεγάλος Pasolini, την ίδια εποχή σπουδαίοι σκηνοθέτες της Ιταλίας, αλλά ο καθένας από αυτούς είχε άλλη γενική ιδέα και άλλο όχημα για να φέρει αυτή την ιδέα στον κόσμο. Επομένως, δεν χρειάζεται να ερμηνεύεται αυτό που κάνει ο καλλιτέχνης, διότι αν ερμηνεύεται θα το αναλύσουμε (αλλά ταυτόχρονα θα το εξαντλήσουμε) στα εξ ων συνετέθη, χωρίς και πάλι ποτέ να καταλάβουμε τι είναι αυτό που το κάνει να υπάρχει. Χρειάζεται να προσεγγίζουμε με όλο και μεγαλύτερη ακρίβεια το έργο σεβόμενοι πάντα το γεγονός ότι ο πυρήνας της γενικής ιδέας και του έργου θα μας διαφεύγει, διότι η τέχνη είναι ένα μυστήριο, όπως όλα τα μεγάλα πράγματα που έχουν σημασία για μας, η θρησκεία, η τέχνη, το μυστήριο του κόσμου και πάνω από όλα της δικής μας της ταυτότητας και της ύπαρξης.