Είναι σύνηθες, το ακούμε από πολύ κόσμο, να λέει κανείς ότι για να είσαι καλλιτέχνης πραγματικός πρέπει να εντάξεις στο έργο σου τον εαυτό σου. Άρα πρέπει να ξέρεις τον εαυτό σου. Εν μέρει είναι αλήθεια αυτό. Στην πραγματικότητα μαθαίνεις τον εαυτό σου μέσω της διαδικασίας. Όταν ξεκίνησα να διδάσκω φωτογραφία, είχα πάρει σαν βάση μία συνέντευξη του Cartier-Bresson, η οποία ξεκινούσε περίπου με αυτό που θα σας πω. Έλεγε ο Cartier-Bresson ότι πρέπει να είσαι ο εαυτός σου και να ξεχνάς τον εαυτό σου. Τότε δεν το χα καταλάβει. Μου άρεσε σαν φράση, αλλά δεν είχα καταλάβει ακριβώς το νόημα της. Με τα χρόνια αποσαφηνίστηκε. Το να είσαι ο εαυτό σου σημαίνει να έχεις χωνέψει τις επιρροές σου, να έχεις κάνει τις επιρροές δικές σου, να μην αντιγράφεις, να εμπνέεσαι. Αλλά πρέπει να ξεχνάς τον εαυτό σου, γιατί αν προηγείται ο εαυτός σου, τότε δεν είσαι σίγουρος αν αυτό το οποίο βγαίνει στην επιφάνεια είναι πράγματι ο εαυτός σου. Είμαστε κυρίως προϊόντα που έχουν φτιαχτεί από αναγνώσματα, από τρίτους, από επιρροές, από τη ζωή, είναι πάρα πολύ δύσκολο να ξεκαθαρίσουμε πιο κομμάτι είμαστε πράγματι εμείς και πιο κομμάτι μάς έχει καπελωθεί από τη ζωή μας, από το περιβάλλον μας. Άρα, προσπαθείς να είσαι ο εαυτός σου και την ίδια στιγμή ξεχνάς τον εαυτό σου για να βρεις τον εαυτό σου. Διαδικασία δύσκολη, όχι όμως ψυχαναλυτική. Δεν προηγείται μια έρευνα του εαυτού σου για να αρχίσεις να δημιουργείς. Η ίδια η δημιουργία είναι ένας τρόπος, ανιχνεύοντας το τι είναι καλλιτεχνική δημιουργία και το τι είναι φωτογραφική διαδικασία, να οδηγηθείς σιγά-σιγά σε μία αποκάλυψη του τι είναι ο εαυτό σου. Και αυτό παραμένει πάντα ένα μυστήριο. Επομένως, δεν εστιάζουμε στον εαυτό μας. Ίσα-ίσα προσπαθούμε να τον υπερβούμε, να τον ξεχάσουμε και έτσι μπορεί να είμαστε ο εαυτός μας.