Πιστεύω ότι είναι λάθος ένας φωτογράφος να φωτογραφίζει με στόχο την καλή φωτογραφία, με στόχο το αποτέλεσμα. Θα ήθελα να συνδέσω τη σημασία που για μένα έχει η διαδικασία της φωτογραφίας, της φωτογραφικής λήψης και της φωτογραφικής επεξεργασίας σε σχέση με την αποτυχία που είναι ο σύντροφος κάθε καλού φωτογράφου. Εάν στόχος μας είναι το αποτέλεσμα, πολύ λίγες φορές θα ικανοποιηθούμε και αν τελικά ικανοποιηθούμε πραγματικά από τις φωτογραφίες μας, θα απογοητευτούμε, θα έλεγα με την τρέχουσα γλώσσα, θα ξενερώσουμε, θα χάσουμε το ενδιαφέρον μας θα χάσουμε το κίνητρο μας. Στόχος μας είναι πρώτα απ’ όλα να απολαύσουμε την ίδια τη διαδικασία της φωτογραφίας, να χαρούμε ασχέτως αποτελέσματος και εν τέλει κάθε αποτέλεσμα να είναι ένα μικρό σκαλοπάτι σε μια διαδικασία διαχείρισης μυστηρίου και αποτυχίας. Δεν καταλαβαίνουμε πώς μεταμορφώνεται ο πραγματικός κόσμος σε φωτογραφημένο κόσμο γι’ αυτό φωτογραφίζουμε, αυτό κεντρίζει την περιέργεια μας και όταν βγάλουμε μια καλή φωτογραφία, στην ουσία την αντιμετωπίζουμε ως μία υψηλότερου επιπέδου αποτυχία που μας οδηγεί στην επόμενη που θέλουμε να είναι πιο σημαντική, πιο καλή, πιο ενδιαφέρουσα. Εάν κατασταλάξουμε στις λεγόμενες πετυχημένες, καλές φωτογραφίες μας, σκοτώνουμε την περιέργεια του μυστηρίου και το ενδιαφέρον του επόμενου βήματος. Άρα, το βάρος μας πρέπει να δοθεί στη διαδικασία, στη χαρά της διαδικασίας και τα αποτελέσματα που προφανώς ελπίζουμε να είναι όλο και καλύτερα να είναι μικρά σκαλοπάτια, μικρές άνω τελείες, στη διαδικασία ανίχνευσης ενός μυστηρίου και μιας αποτυχίας που πλησιάζει όλο και περισσότερο σε μια επιτυχία που μάλλον ποτέ δεν θα κατακτήσουμε. Ο Giacometti, ο μεγάλος γλύπτης, έλεγε ότι συνεχίζει να κάνει αγάλματα μόνο και μόνο επειδή δεν καταλαβαίνει. Αυτή η προσπάθεια να καταλάβουμε το μέσο, να καταλάβουμε την τέχνη, να καταλάβουμε αυτό που κάνουμε, είναι το κίνητρο μας. Αν το εξοντώσουμε με ένα επιτυχές αποτέλεσμα Θα πρέπει να αλλάξουμε στόχο.