Οι λέξεις είναι πολύ σημαντικές γιατί με αυτές επικοινωνούμε και οι λέξεις είναι αυτές που κουβαλούν την ιδέα αυτού που ορίζουν. Μόνο που οι λέξεις ορίζουν περίπου πάντα κάτι το οποίο στο μυαλό μας, στη συνείδησή μας έχει πολύ ευρύτερες διαστάσεις. Πολλώ μάλλον όταν μιλούμε για πράγματα που αφορούν την τέχνη, δηλαδή την φαντασία, το όνειρο και όχι μία πολύ ορισμένη πραγματικότητα. Έχουμε ακούσει λοιπόν συχνά τη λέξη μετάδοση ή μεταφορά για την τέχνη. Σαν να είναι ένας πομπός ο καλλιτέχνης και οι θεατές του αποδεκτές, δέκτες των μηνυμάτων του. Αυτό ακούγεται ωραίο αλλά δεν μου φαίνεται ότι είναι πολύ αληθές ή τουλάχιστον ακριβές όταν μιλάμε για τέχνη. Υπάρχουν άλλες λέξεις που θα με διευκόλυναν πιο πολύ να προσεγγίσω αυτό που άλλοι αναφέρουν ως μήνυμα της τέχνης. Πιστεύω ότι ένας καλλιτέχνης ανακαλύπτει, δεν εφευρίσκει, ανακαλύπτει. Ανακαλύπτει κάτι που υπάρχει μέσα του και το οποίο το βλέπει στον κόσμο και δεν το βλέπει ο πλαϊνός του. Να το κάνω λίγο υπερβολικά απλοϊκό, αλλά έτσι ίσως γίνει πιο αντιληπτό. Και από την ώρα που το ανακαλύπτει και το προσφέρει προς τους θεατές, ακροατές, αποδεκτές είναι σαν να τους αποκαλύπτει πράγματα που εκείνοι δεν γνώριζαν. Άρα, είναι μία αποκάλυψη η τέχνη για τον κάθε θεατή, η συγκίνηση που προκαλεί είναι μία συγκίνηση αποκάλυψης, σχεδόν θείας αποκάλυψης, που του δείχνει πλευρές του κόσμου, γιατί πάντα στην τέχνη ο κόσμος είναι η πρώτη μας ύλη, πλευρές των συναισθημάτων, πλευρές της ζωής, οι οποίες θα του έμεναν άγνωστες εάν δεν είχε φροντίσει να τις ανακαλύψει και αποκαλύψει ο καλλιτέχνης. Επομένως αυτό που εισπράττει ο θεατής δεν είναι ένα μονοσήμαντο μήνυμα, αλλά μία πολυσύνθετη αποκάλυψη, της οποίας η αλήθεια δεν μπορεί να αναλυθεί σε ένα μήνυμα, αφού ακριβώς κάθε αποκάλυψη έχει τρομακτικά μεγάλες προεκτάσεις ανάλογα με τον αποδέκτη της αποκάλυψης. Αυτό για μένα δίνει και μεγαλύτερη αξία στον καλλιτέχνη και κυρίως διατηρεί το μυστήριο του έργου τέχνης.