fbpx

Σκέψεις για τις φωτογραφίες μου

Σκέψεις για τις φωτογραφίες μου

Οι ηµιτελείς κατασκευές, των οποίων οι µορφές, σα να ήθελαν να αποθαρρύνουν τον δηµιουργό τους, µιµούνται εκ των προτέρων το ερείπιο που θα απογίνουν µια µέρα, του θύµιζαν ότι κάθε αρχιτέκτονας δεν κτίζει εντέλει παρά µια κατάρρευση.»

Marguerite Yourcenar, Anna Sorror

Με τις φωτογραφίες μου επιχειρώ (και σπάνια πετυχαίνω) να αναδείξω τη μνηµειακή και ιερή διάσταση που πιστεύω ότι περικλείεται στις λεπτοµέρειες (σηµαντικές ή ασήµαντες) του κόσµου που μας περιβάλλει. Επιχειρώ να αποσυνδέσω τη λεπτοµέρεια από τον πραγµατικό της ρόλο ως μέρους του συνόλου και να την απαλλάξω από οποιαδήποτε συνοδευτικά µηνύµατα. Με το φωτογραφικό κάδρο μου προσπαθώ να µετατρέψω ένα πραγµατικό γεγονός σε ένα φωτογραφικό γεγονός τονίζοντας την ουσία του και αφαιρώντας κάθε αποπροσανατολιστικό διάκοσµο. Όνειρό μου η αυστηρότητα και εφιάλτης μου η ψυχρή γεωµετρία. Στόχος μου η σύνθεση και όχι η ανάλυση. Απόλυτοι εχθροί μου ο συναισθηµατισµός, η εννοιολογία και η συνθηµατολογία. Επιθυµώ να διευκολύνω την αφηρηµένη και πολύπλευρη –από μέρους του θεατή– προσέγγιση της φωτογραφίας μου και να εµποδίσω την ανάγνωση και την ερµηνεία της. Η κάθε φωτογραφία μου θέλω να έχει τη δική της αξία. Ταυτόχρονα όµως επιθυµώ ο συσχετισµός της με τις υπόλοιπες –δικές μου– φωτογραφίες να αποκαλύπτει συγγένειες, να τονίζει την ειδική αξία καθεµιάς και να αποσαφηνίζει τη δηµιουργική πορεία μου. Οι παραπάνω στόχοι προέκυψαν –δεν προηγήθηκαν– από τη φωτογραφική διαδικασία.

Ξεκίνησα ανιχνεύοντας µε ένα φορµά 135, παραλληλόγραµµο 2Χ3, με σκοπό να αποδώσω τη θεατρικότητα του δρόµου. Μετέφερα αυτή τη µικρή εµπειρία σε φωτογραφίες χορού στο θέατρο. Μετά από μια πολύ σύντοµη περιπέτεια με πρόσωπα πέρασα στα ερείπια και τα τοπία, κάτι που με βοήθησε να ανακαλύψω τη γοητεία και τη δύναµη του τετράγωνου κάδρου μιας µηχανής 6Χ6, αλλά και να αρχίσω να διαµορφώνω μια προσωπική μου πρόταση. Για πρώτη φορά ένιωσα ότι το φορµά ήταν ταυτόχρονα και η οπτική απόδοση των απόψεών μου. Οτιδήποτε φωτογράφιζα, κατά συνθήκη σηµαντικό ή ασήµαντο, μου φαινόταν μνηµειακό και επιχειρούσα να αναδείξω τη µέγιστη σηµασία του. Τα ίδια θέµατα με απασχόλησαν και με τις πανοραµικές λήψεις, μόνο που εδώ το φορµά απειλούσε συνεχώς να απορροφήσει το περιεχόµενο. Η υπερβολή των διαστάσεων με έσπρωξε σε ένα πιο µινιµαλιστικό αποτέλεσµα. Η ψηφιακή επανάσταση υπήρξε αναζωογονητική, όταν, όπως κάθε επανάσταση, καταλάγιασε και άφησε χώρο για να φανούν οι ουσιαστικές µεταρρυθµίσεις. Μια από αυτές ήταν η υποχρεωτική παρουσία του χρώµατος και η ελεύθερη –πλέον– κατά περίπτωση επιλογή του ασπρόµαυρου. Για πρώτη φορά αντιµετώπισα το χρώµα. Η πρώτη µου προσέγγιση ήταν τα ξωκλήσια της Σύρου. Ο κίνδυνος της αληθοφάνειας και η αδυναµία εικαστικών υπερβολών στην επεξεργασία του χρώµατος έδωσε στη µέχρι τότε μνηµειακή μου θεώρηση μια διάσταση τρυφερότητας και µια οπτική χαλάρωση που μου είχαν λείψει. Με επανέφερε σε πιο αθώες προσεγγίσεις. Το χρώµα µετέτρεψε τη χαρά του µεγαλειώδους σε απλή χαρά ζωής. Οι δύο άκρες ενώθηκαν.

Τις φωτογραφίες της πρώτης περιόδου της φωτογραφικής μου ζωής δεν τις απαρνούµαι αλλά τις νιώθω σαν θαµµένες αναµνήσεις. Τις φωτογραφίες της πρόσφατης περιόδου της φωτογραφικής μου ζωής τις παρατηρώ με αµηχανία. Λίγο σαν να μην είναι ακόµα δικές μου. Τις φωτογραφίες του μέσου της φωτογραφικής μου ζωής τις κατέχω τόσο ώστε με φοβίζει η οικειότητα και η ευκολία της προσέγγισής τους. Σήµερα αισθάνοµαι ότι είναι όλα ανοιχτά και σε εξέλιξη και προσπαθώ να κινηθώ σε κάτι καινούργιο, άγνωστο και δύσκολο χωρίς να αρνηθώ το γνώριµο, το εύκολο και το ήδη κατακτηµένο. Έτσι διαιωνίζεται η χαρά της φωτογραφίας, και μαζί της η περιέργεια για νέα θέµατα, αλλά παραµένει η επιθυµία για µεγαλύτερη φόρτιση των φωτογραφιών μου με ιερότητα, απλότητα, και βαθύτερη χαρά.