fbpx

Σκέψεις για τις φωτογραφίες μου

Σκέψεις για τις φωτογραφίες μου

Οι ηµιτελείς κατασκευές, των οποίων οι µορφές, σα να ήθελαν να αποθαρρύνουν τον δηµιουργό τους, µιµούνται εκ των προτέρων το ερείπιο που θα απογίνουν µια µέρα, του θύµιζαν ότι κάθε αρχιτέκτονας δεν κτίζει εντέλει παρά µια κατάρρευση.»

Marguerite Yourcenar, Anna Sorror

Με τις φωτογραφίες µου επιχειρώ (και σπάνια πετυχαίνω) να αναδείξω τη µνηµειακή και ιερή διάσταση που πιστεύω ότι περικλείεται στις λεπτοµέρειες (σηµαντικές ή ασήµαντες) του κόσµου που µας περιβάλλει. Επιχειρώ να αποσυνδέσω τη λεπτοµέρεια από τον πραγµατικό της ρόλο ως µέρους του συνόλου και να την απαλλάξω από οποιαδήποτε συνοδευτικά µηνύµατα. Με το φωτογραφικό κάδρο µου προσπαθώ να µετατρέψω ένα πραγµατικό γεγονός σε ένα φωτογραφικό γεγονός τονίζοντας την ουσία του και αφαιρώντας κάθε αποπροσανατολιστικό διάκοσµο. Όνειρό µου η αυστηρότητα και εφιάλτης µου η ψυχρή γεωµετρία. Στόχος µου η σύνθεση και όχι η ανάλυση. Απόλυτοι εχθροί µου ο συναισθηµατισµός, η εννοιολογία και η συνθηµατολογία. Επιθυµώ να διευκολύνω την αφηρηµένη και πολύπλευρη –από µέρους του θεατή– προσέγγιση της φωτογραφίας µου και να εµποδίσω την ανάγνωση και την ερµηνεία της. Η κάθε φωτογραφία µου θέλω να έχει τη δική της αξία. Ταυτόχρονα όµως επιθυµώ ο συσχετισµός της µε τις υπόλοιπες –δικές µου– φωτογραφίες να αποκαλύπτει συγγένειες, να τονίζει την ειδική αξία καθεµιάς και να αποσαφηνίζει τη δηµιουργική πορεία µου. Οι παραπάνω στόχοι προέκυψαν –δεν προηγήθηκαν– από τη φωτογραφική διαδικασία.

Ξεκίνησα ανιχνεύοντας µε ένα φορµά 135, παραλληλόγραµµο 2Χ3, µε σκοπό να αποδώσω τη θεατρικότητα του δρόµου. Μετέφερα αυτή τη µικρή εµπειρία σε φωτογραφίες χορού στο θέατρο. Μετά από µια πολύ σύντοµη περιπέτεια µε πρόσωπα πέρασα στα ερείπια και τα τοπία, κάτι που µε βοήθησε να ανακαλύψω τη γοητεία και τη δύναµη του τετράγωνου κάδρου µιας µηχανής 6Χ6, αλλά και να αρχίσω να διαµορφώνω µια προσωπική µου πρόταση. Για πρώτη φορά ένιωσα ότι το φορµά ήταν ταυτόχρονα και η οπτική απόδοση των απόψεών µου. Οτιδήποτε φωτογράφιζα, κατά συνθήκη σηµαντικό ή ασήµαντο, µου φαινόταν µνηµειακό και επιχειρούσα να αναδείξω τη µέγιστη σηµασία του. Τα ίδια θέµατα µε απασχόλησαν και µε τις πανοραµικές λήψεις, µόνο που εδώ το φορµά απειλούσε συνεχώς να απορροφήσει το περιεχόµενο. Η υπερβολή των διαστάσεων µε έσπρωξε σε ένα πιο µινιµαλιστικό αποτέλεσµα. Η ψηφιακή επανάσταση υπήρξε αναζωογονητική, όταν, όπως κάθε επανάσταση, καταλάγιασε και άφησε χώρο για να φανούν οι ουσιαστικές µεταρρυθµίσεις. Μια από αυτές ήταν η υποχρεωτική παρουσία του χρώµατος και η ελεύθερη –πλέον– κατά περίπτωση επιλογή του ασπρόµαυρου. Για πρώτη φορά αντιµετώπισα το χρώµα. Η πρώτη µου προσέγγιση ήταν τα ξωκλήσια της Σύρου. Ο κίνδυνος της αληθοφάνειας και η αδυναµία εικαστικών υπερβολών στην επεξεργασία του χρώµατος έδωσε στη µέχρι τότε µνηµειακή µου θεώρηση µια διάσταση τρυφερότητας και µια οπτική χαλάρωση που µου είχαν λείψει. Με επανέφερε σε πιο αθώες προσεγγίσεις. Το χρώµα µετέτρεψε τη χαρά του µεγαλειώδους σε απλή χαρά ζωής. Οι δύο άκρες ενώθηκαν.

Τις φωτογραφίες της πρώτης περιόδου της φωτογραφικής µου ζωής δεν τις απαρνούµαι αλλά τις νιώθω σαν θαµµένες αναµνήσεις. Τις φωτογραφίες της πρόσφατης περιόδου της φωτογραφικής µου ζωής τις παρατηρώ µε αµηχανία. Λίγο σαν να µην είναι ακόµα δικές µου. Τις φωτογραφίες του µέσου της φωτογραφικής µου ζωής τις κατέχω τόσο ώστε µε φοβίζει η οικειότητα και η ευκολία της προσέγγισής τους. Σήµερα αισθάνοµαι ότι είναι όλα ανοιχτά και σε εξέλιξη και προσπαθώ να κινηθώ σε κάτι καινούργιο, άγνωστο και δύσκολο χωρίς να αρνηθώ το γνώριµο, το εύκολο και το ήδη κατακτηµένο. Έτσι διαιωνίζεται η χαρά της φωτογραφίας, και µαζί της η περιέργεια για νέα θέµατα, αλλά παραµένει η επιθυµία για µεγαλύτερη φόρτιση των φωτογραφιών µου µε ιερότητα, απλότητα, και βαθύτερη χαρά.